Dinsdag komt Lukas Ligeti (jawel, de zoon van - ) het podium van Logos alle eer aandoen met een nieuwe productie van 'etnopercussian music'. Je mag je verwachten aan uitheemse instrumenten, niet - westerse toonsystemen en vooral massa's polyritmiek. De muziek van Lukas Ligeti is op zijn minst kaleidoscopisch te noemen. Het is een unieke mix van akoestisch en elektronisch, traditioneel en avant - gardistisch, maar vooral: etnisch geïnspireerd met alternatieve stemmingen en massa's polyritmiek. En het is onvergetelijk voor wie het eenmaal gehoord heeft.

Lukas Ligeti werd geboren in Wenen in 1965. Hij studeerde er compositie en jazzpercussie aan de plaatselijke Musikhochschule en werd gediplomeerd in 1993. Onderwerp van zijn thesis was de link tussen wereldmuziek en geïmproviseerde muziek. Nadien bezocht hij de Darmstadter Ferienkurse en volgde workshops bij John Zorn, George Crumb en David Moss. Van 1994 tot 1996 vertoefde hij in San Francisco, waar hij als visiting composer betrokken was bij het Center for Computer Research in Music and Acoustics van Stanford University. In 1998 settelde hij zich definitief in New York, waar hij als freelance drummer en improvisator in de downtown jazz scene actief is.

Hoewel hij op een relatief late leeftijd werk maakte van zijn muzikale carrière (hij was pas 18 toen hij met drumlessen begon), ontwikkelde hij al snel een eigen taal, waarin enerzijds alternatieve stemmingen en anderzijds polyritmiek doorslaggevende faktoren zijn. Aanvankelijk was het de percussionist in hem die zijn ritmische akrobatiek op de spelers projekteerde, maar al snel maakte hij stukken die een computergestuurde metronoom als dirigent vereisten (maar goed dus ook, dat hij even bij Logos binnenspringt). Zo bestaat zijn Propeller Island (2000) uit geluiden van steel drums en balafoons die door elkaar klinken in verschillende tempi. De ritmes en stemmingen komen bij elkaar en gaan weer uiteen. Er is geen eenheidsmaat in het stuk zodat de luisteraar zelf altijd andere ritmische combinaties kan ontdekken. Ligeti houdt er van om verschillende stemmingen met elkaar te combineren: just intonation, kwarttonen, eenvijfdetonen,... Een van zijn favoriete instrumenten is de Marimba Lumina, een midi-gestuurde marimba die de speler toelaat in een heel gamma aan prefab stemmingen te spelen. Ook etnische muziek, vooral dan die van West-Afrika, boeit hem enorm.

In 1994 maakte hij zijn eerste reis naar Abidjan (Ivoorkust) om er kennis te maken met de lokale muziektraditie. Niet lang daarna had hij er zijn eigen groepje opgericht, Beta Foly, de op heden enige Afrikaanse groep die traditionele instrumenten combineert met elektroakoestiek. Het werd een succes en reeds drie jaar later speelden ze samen op Wien Modern in Wenen, World Music Meeting in Nijmegen, Jahrhundertmusik in Munchen en in het Musée de l'Art Moderne et Contemporain in Straatsburg. In 2000 begon hij aan een jaren durende artistieke vriendschap met Maï Lingani, een lid van Beta Foly en een van de populairste zangeressen in Burkina Faso. In 2002 verzorgden ze een telefonisch overgedragen concert op het Ars Electronica Festival, met Maï in Burkina Faso en Lukas in Oostenrijk. Dit optreden werd live uitgezonden in beide naties.

Een man als Ligeti een muzikale duizendpoot noemen, zou niet alleen een cliché maar bovenal een understatement zijn: 's mans samenwerkingen in verschillende kunsttakken zijn inmiddels niet meer bij te houden, laat staan de festivals en happenings waar hij voor gevraagd is geweest. Jamsessies met heavy metal bands, met wetenschapslui, met jazzcombo's, dansgezelschappen, improvisatiegroepen, filmmakers, etnische muzikanten, you name it, he's been there. Ettelijke prijzen en onderscheidingen zijn dan ook zijn deel geweest.

Sedert 2003 is Ligeti curator van de reeks Weekly Experimental / Improvised music series Freezone (www.freezoneny.org) in New York. Voorts geeft hij doorlopend concerten, lezingen en workshops over nagenoeg de hele wereld.

Het wordt een bijzonder concert, het is dus ten zeerste aangeraden om tijdig te reserveren.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Concert Lukas Ligeti
Dinsdag 24 november 2009 om 20.00 u
Logos Tetraëder
Bomastraat 26-28
9000 Gent

Meer info : www.logosfoundation.org

Extra :
Lukas Ligeti : www.lukasligeti.com en www.myspace.com/lukasligeti

CANVAS maakte een portret van componist Wim Henderickx (composer in residence van HERMESensemble). Deze documentaire wordt nu zondag uitgezonden in Canvas Klassiek.

Wim Henderickx (1962) schreef een groot en gevarieerd oeuvre met kamermuziek, orkestwerk en muziektheater. De Koningin Elisabethwedstrijd, deFilharmonie en deSingel gaven hem compositie-opdrachten en hij is huiscomponist van Muziektheater Transparant. Hij doceert aan de conservatoria van Antwerpen en Amsterdam. Andere culturen leren kennen, vindt hij essentieel.

Hij werkt graag samen met Afrikaanse muzikanten, zoals in het project 'Confrontations', maar kijkt daarnaast vooral naar het Oosten. Je zou hem kunnen omschrijven als een hedendaagse mysticus. Het Oosten beïnvloedt zijn werk, maar zijn muziek blijft westers. Hij schreef o.m. een Ragacyclus en een Tantrische cyclus, waarin Indische toonladders en boeddhistische meditatieve patronen een inspiratiebron vormen.

Componeren
Componeren is een roeping. Het slorpt elk vrij moment, elke avond en elke vakantie op. Het is moeilijk te combineren met een job als docent en met het huiselijke leven. Rijk wordt je er niet van. En toch is het een noodzaak voor Wim Henderickx. Een manier van communiceren met een publiek. De volgende kalenderjaren zijn al volgeboekt met nieuwe opdrachten. De druk is groot.
Vastpinnen op een genre wil hij zich niet. Solowerk, muziektheater, orkestwerk en pure elektronica: hij doet het allemaal. Maar het orkest blijft toch zijn grootste liefde. Als tiener experimenteerde Wim Henderickx wat in bandjes en schreef hij een musical, die hij met vrienden repeteerde in zijn garage. Toen hij op een vinylplaat voor de eerste keer het orkest hoorde tekeer gaan in Stravinsky's Le Sacre du printemps, kreeg hij een schok. Dat was wat hij zelf wilde kunnen. Na zijn conservatoriumstudies werd hij paukenist van het Nieuw Belgisch Kamerorkest. 'Mijn beste orkestratiecursus ooit', zegt hij. Orkestreren kan hij. Dat blijkt uit zijn laatste groot orkestwerk 'Tejas', gecreëerd door deFilharmonie. Dirigent Jaap van Zweden wil het graag met zijn Nederlands orkest uitvoeren.Ook het lesgeven zou hij niet willen missen. Hij doceert muziekanalyse en compositie aan het conservatorium van Antwerpen, waar hij zelf z'n opleiding kreeg. Hij is hoofdvakleraar compositie aan het conservatorium van Amsterdam. In de cursus analyse wijst hij studenten de weg in partituren van de grote meesters. Want alles vertrekt vanuit de traditie. Hij vindt het een plicht zijn ervaring door te geven aan jonge componisten, van wie hij ook zoveel terugkrijgt.

Sommige stukken, zoals zijn muziektheaterwerk Void/Sunyata wil hij zelf dirigeren. Omdat hij zo de muzikanten nog meer kan geven dan wat er in de partituur staat. Het dirigeren slaat aan bij musici en publiek. Misschien vult het ook de leemte van de concertoptredens, die hij als paukenist had. Want op de zolderkamer is geen publiek.

Een oosterling verdwaald in het Westen
Spiritualiteit houdt Wim Henderickx erg bezig, in allerlei vormen. Overigens vind je in alle grote kunst wel een moment van transcendentie of een spiritueel element. En veel kunstenaars keken en kijken naar het Oosten, van Messiaen over Cage tot Harvey. De inspiratie uit het Oosten is voor hem zeker geen esoterische bevlieging, maar een zijnswijze. Niet dat de christelijke religie hem geen waarden biedt. Maar Wim Henderickx zoekt. Dat merk je ook aan de hopen boeken in zijn werkkamer. Hij bestudeerde Indische kunst bij Indoloog Jan Van Alphen. In 2004 maakte hij een reis naar Indië en Tibet. Dat was voor hem een soort 'thuiskomen', alsof dat zijn echte plek is. Zo verbonden voelt hij er zich mee, dat hij er haast niet durft opnieuw naar toe te gaan.

Ook muzikaal is het Oosten geen exotisch vernislaagje. Enerzijds leveren boeddhistische gebedspatronen (mandala's) en Indische toonladders structurele bouwstenen voor zijn muziek. Anderzijds is er het meditatieve element, dat ook voor uitvoerders van Wims muziek een wezenlijk element in een gezamenlijke zoektocht vormt. De cyclus van de drie Raga's, zijn eerste strijkkwartet en de Tantric cycle, een verzameling van zeven composities met verschillende genres en bezettingen, zijn oosters geïnspireerd. Als contrapunt maakte hij ook totaal andere stukken: Confrontations, een stuk waarin Belgische en Afrikaanse percussionisten elk vanuit hun traditie samen musiceren. Saeta, een gitaarstuk geïnspireerd op het lijdensverhaal van Christus. En Canzone, het opdrachtwerk voor de Koningin Elisabethwedstrijd voor Zang van 2007 op tekst van Petrarca.

Het grootste kenmerk van de muziek van Wim Henderickx is de stevige structuur van de partituur. Die vormt a.h.w. het geraamte van de compositie. Een aspect dat je als argeloze luisteraar niet altijd merkt, maar dat essentieel is voor een kunstwerk. Anders houdt het geen stand. Vooral in zijn muziektheater verlegt hij grenzen. Zijn compositie Void/Sunyata heeft niets meer van een traditionele opera. Er is geen echt verhaal. De zangers zingen geen verstaanbare taal, maar hun klanken worden gebruikt als een soort instrument. Niet alleen het tijdsverloop, eigen aan elk muziekstuk, speelt een rol, maar ook de plaatsing van de muzikanten in de ruimte. Want zowel de partituur als het decor en de plaatsing van de musici gaan terug op dezelfde geometrische figuur. Wiskunde is niet veraf bij het componeren.

Om dit portret te realiseren, volgde regisseur Jan Blondeel Wim Henderickx bij repetities en uitvoeringen van zijn werk, in de drukte van een zomercursus voor jongeren, en in het isolement van zijn studeerkamer op zolder, want dat is zijn eigenlijke biotoop. Daar zie je hoe het extraverte plaats maakt voor verstilling, hoe achter de joviale en goedlachse man een introspectieve, zoekende kunstenaar schuilt. De cameraploeg was er bij de repetities en de uitvoering van Tejas, Confrontations, Only darkness and shadows en Disappearing in Light.
Het Spiegelkwartet speelde speciaal voor dit portret fragmenten uit Om onder het kunstwerk At the Edge of the World, de prachtige karmijnrode koepel van Anish Kapoor in Het Kanaal van Axel Vervoordt. Disappearing in Light, onlangs nog uitgevoerd door het Hermesensemble op de Biënnale van Venetië, schreef Wim Henderickx speciaal voor deze kunstliefhebber. Gitariste Raphaella Smits speelde in het Kanaal een fragment uit Saeta.

Met getuigenissen van:
Jerry Aerts, Guy Coolen, Leo De Neve, Koen Kessels, Bea Steylaerts, Jan Van Alphen, Wilfried Van den Brande, Jaap Van Zweden

Canvas Klassiek : Wim Henderickx - zondag 22 november 2009 van 12.00 u tot 12.55
Meer info : www.canvas.be

Bron : Tekst Canvas

Extra :
Wim Henderickx : www.wimhenderickx.com en www.matrix-new-music.be

Elders op Oorgetuige :
Schaduwklanken : Salvatore Sciarrino en Wim Henderickx, 28/01/2009
Confrontations : een uitdagende muzikale ontmoeting tussen twee culturen, 18/05/2009
Void : een voorstelling over de breekbaarheid en de relativiteit van identiteit en bewustzijn, 9/05/2009
Wim Henderickx en deFilharmonie verkennen het universum, 24/03/2009
Disappearing in Light : HERMESensemble creëert vijfde deel van Wim Henderickx' Tantric Cycle, 24/06/2008

"Dat ze maar dubbele beglazing installeren in 't Elzenveld... want het gaat lekker knallen!" Met die niet mis te verstane waarschuwing werd het programma aangereikt. Op risico van erfgoeddestructie laat deFilharmonie een hoboïst en paukenist los op de Onze-Lieve-Vrouwekapel in Antwerpen.

Het tweeluik Rebonds (1987/89) is een van dé standaardwerken in het hedendaagse slagwerkrepertoire geworden. Iannis Xenakis (1922 - 2001) droeg het op aan de met hem bevriende percussionist Sylvio Gualda. Het stuk contrasteert met het stochastische deel van Xenakis' muziek doordat het op een enorm ritmische, bijna tribale drive loopt en het als een abstrakt ritueel klinkt. Het B-gedeelte kan je vergelijken met een fuga: elk instrument van de setup heeft zijn eigen stem, nuances en evolutie. De instrumenten (wood blocks en membranen) worden eerst naast elkaar geëxposeerd en komen op het einde tot een versmelting.

Bram Van Camp (1980) is altijd gefascineerd geweest door geordend geluid en samenklank: in zijn muziek streeft hij naar een stijl met een intuïtief vertrekpunt, waarvan elke noot toch verklaard kan worden binnen een consequent systeem. Hoewel in de meeste composities sprake is van seriële procedures, houdt hij steeds een muzikaal, organisch klinkend resultaat voor ogen. Het systeem is geen doel op zich, maar wordt aangewend om een natuurlijk klinkende essentie te bereiken. Dat sluit niet uit dat er soms duidelijk invloeden hoorbaar zijn van onder meer Béla Bartók, Igor Stravinski en Alban Berg.

Franco Donatoni's Omar (1985) voor vibrafoon solo bestaat uit twee delen die een vergelijkbare opbouw hebben. Bij een eerste beluistering lijkt alles heel complex; elk detail in de compositie is dan ook afgeleid van de openingsmotieven van het stuk en wordt door middel van filters en formules verwerkt tot een samenhangend geheel.

The Garden of Love van Jacob Ter Veldhuis is gebaseerd op een gedicht van William Blake. Het werd geschreven op verzoek van Bart Schneemann en een jaar later bewerkte hij het stuk voor sopraansax. Zoals in al zijn boombox-composities is gesproken woord als ready-made de bron van inspiratie: melodie en ritme van spraak werden door de componist geanalyseerd en uitgeschreven. Daarna maakte hij de soundtrack. De solist speelt identieke muzikale lijnen in een vraag en antwoordspel met de soundtrack. Het gedicht gaat over leven en dood en over de rol van religie in het vroeg negentiende-eeuwse Engeland. Om de vervreemdende sfeervan het gedicht te verklanken, schiep Ter Veldhuis een denkbeeldige tuin vol bizarre vogels, waar een beetje ornitholoog z'n handen nog vol aan zal hebben: vogels uit alle windstreken passeren de revue...

"De schreeuw van de Banshee is de meest gruwelijke die men zich kan inbeelden, hij doet denken aan het huilen van de wolf, aan het schreeuwen van een verlaten kind, aan het lijden van een barende vrouw en aan de schreeuw van de wilde eend". In de Keltische folklore kan de Banshee een jonge vrouw of een kleurrijke vogel zijn, wiens schreeuw gek maakt. De Engelse componist Simon Holt munt uit in het schetsen van de sfeer uit die gothische legendes.

Programma :

• Iannis Xenakis, Rebonds I
• Bram Van Camp, Capriccio for oboe solo
• Christina Athinodorou, Nyktoporia (voor hobo en slagwerk) (wereldcreatie)
• Franco Donatoni, Omar
• Jacob Ter Veldhuis, The garden of love (voor hobo en ghettoblaster)
• Simon Holt, Banshee (voor hobo en percussie)

Tijd en plaats van het gebeuren :

deFilharmonie, Piet Van Bockstal & Pieterjan Vranckx
Zondag 22 november 2009 om 11.00 u
Kapel Elzenveld
Lange Gasthuisstraat 45
2000 Antwerpen

Meer info : www.defilharmonie.be en www.elzenveld.be

Extra :
Iannis Xenakis : www.iannis-xenakis.org en www.arsmusica.be
Iannis Xenakis op www.xenakis-ensemble.com
'Modern music: Xenakis', Todd M. McComb, 13/01/2004, op www.medieval.org
Xenakis: His Life In Music, James Harley op www.uoguelph.ca (University of Guelph, Canada)
Bram Van Camp : www.bramvancamp.com en www.matrix-new-music.be
The Times they are a-changin". Interview met Bram Van Camp op hermesensemble.skynetblogs.be
Franco Donatoni op brahms.ircam.fr
Christina Athinodorou : www.athinodorou.com
Jacob Ter Veldhuis : www.jacobtv.net en www.donemus.nl
Simon Holt op www.chesternovello.com

Het symbolisme is bij uitstek een literaire stroming, die snel werd verklankt door muziek. Claude Debussy (1862-1918) noemde zich liever muzikaal symbolist dan impressionist en ook Maurice Ravel (1875-1937) mag tot die stroming gerekend worden.

Oxalys wil hedendaagse componisten in dialoog laten treden met hun voorlopers van rond de vorige eeuwwisseling. Het ensemble gaf reeds een compositieopdracht aan de Vlaamse componist Jeroen D'Hoe om een werk te schrijven op tekst van Emile Verhaeren. In 2009 slaat het ensemble deze weg verder in en geeft het de kans aan de Mechelse componist Bert Van Herck om zich te laten inspireren door teksten van Maurice Maeterlinck.

In dit programma is het vooral de impressionistische klankwereld van Debussy en Ravel die de hedendaagse Belgische componisten Benoit Mernier en Bert Van Herck inspireert.

Benoît Mernier (1964 ) studeerde orgel bij Firmin Decerf en ging nadien naar het Koninklijk Muziekconservatorium van Luik waar hij talrijke eerste prijzen behaalde alsook het hoger diploma orgel in de klas van Jean Ferrard. Van laatstgenoemde werd hij gedurende verschillende jaren assistent aan de conservatoria van Luik en Brussel. Hij volgde lessen bij Jean Boyer aan het conservatorium van Rijsel. In Luik kwam hij in contact met de hedendaagse muziek, met belangrijke figuren zoals Claude Ledoux, Henri Pousseur, Bernard Foccroulle, Célestin Deliège en Philippe Boesmans, bij wie hij later in de leer ging voor compositie. In 1995 volgde hij een stage aan het Ircam onder leiding van Emmanuel Nuñes en Luca Francesconi. Als vertolker en pedagoog treedt Benoît Mernier zowel in binnen- als buitenland op. Zijn muziek kenmerkt zich door haar beweeglijkheid, elegantie en lichtheid, zonder oppervlakkigheid. Bij het componeren speelt zijn ervaring als praktiserend musicus een grote rol. Zijn eerste opera Frühlings Erwachen, een opdracht en productie van De Munt, werd op 9 maart gecreëerd als opening van het festival Ars Musica.

Bert Van Herck (1971) is een componist die de hedendaagse muziektheoretische ontwikkelingen op de voet volgt. Zijn werken zijn dan ook vanuit dit wetenschappelijk standpunt sterk onderbouwd, zonder echter de expressieve en esthetische kracht ervan te hinderen. Zijn interesse voor de spectrale eigenschappen van de klank vinden we terug in zijn composities: ook daar past hij het onderzoek naar muzikale fenomenen als natuurlijke boventonen en reine stemming toe.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Oxalys : Debussy, Ravel, Benoit Mernier, Bert Van Herck
Zondag 22 november 2009 om 11.00 u
Stadsschouwburg Mechelen
Keizerstraat 3
2800 Mechelen

Meer info : www.cultuurcentrummechelen.be en www.oxalys.be

Extra :
Benoît Mernier op www.compositeurs.be en www.arsmusica.be
Bert Van Herck op www.matrix-new-music.be

Elders op Oorgetuige :
Ars Musica opent met Frühlings Erwachen van Benoît Mernier, 7/03/2007

Op haar nieuwe CD BELGIË/BELGIQUE bundelt Line Adam muzikale portretten van 'Grote Belgen' zoals Eddy Merckx, Jacques Brel, James Ensor, René Margritte,... Telkens ging ze op zoek naar muzikale sferen en melodieën om deze persoonlijkheden te portretteren. De CD is een pareltje dat met nationale culturele persoonlijkheden als uniek uitgangspunt de jazzliefhebbers in België weet te bekoren.

Zoals een dichter in zijn schetsboek ging Line op zoek naar muzikale sferen en melodieën om elk van de persoonlijkheden te portretteren: naïef portret van Jules Grevisse in 'Le passé recomposé' en van Eddy Merckx in 'Flandria', clair-obscur om de gewichtigheid van Marguerite Yourcenar te onderstrepen in 'Noord' (een knipoog naar haar 'Archives du Nord'), een realistische schildering met accordeon - het lievelingsinstrument van Georges Simenon - in 'Beroep Romanschrijver' en tot slot een vleugje poëzie om de gratie van Raymond Devos tot leven te wekken in 'Woorden en Wonderen'.

Sommige portretten werden subjectiever, impressionistischer: 'Plis et Replis' voor Henri Michaux, 'De Steden Van Papier', opgedragen aan François Schuiten… En dan was er nog de abstractie van 'Body Work', opgedragen aan Frédéric Flamand, en 'De Afwezige', Lines denkbeeldige muziek voor een film van de gebroeders Dardenne… Vervolgens ving het delicate orkestratiewerk aan, waar Line als een schilder kleurschakeringen aanbracht en zich omringde met muzikanten die ze koos om hun sensibiliteit: het Thaïs Strijkkwartet (met Lines zus Kathy als celliste), Steve Houben en Fabrice Alleman (saxofoons), Tommy Vershoore (trombone en tuba), Antoine Acquisto (trompet), Kurt Budé (klarinetten)...De orkestwerken werden opgenomen door het Bulgaars Symfonisch Orkest onder leiding van Deyan Pavlov in de studio van de Bulgaarse Radio te Sofia.

België-Belgique zou er niet zijn gekomen zonder de samenwerking met Colin Burton, geluidsingenieur en levensgezel van Line. De geluidsopnames vonden plaats in hun studio/atelier (O.M.P) te Xhoris in 2007 en 2008. Natacha Adam, de andere zus van Line, stond in voor de foto's op het cd-hoesje.

Line Adam
Line Adam wordt in 1972 geboren. Wanneer ze op vijfjarige leeftijd naar een concert van Jean- Pierre Rampal gaat luisteren, beslist ze dat ze dwarsfluit wil spelen. Parallel met de lagere school volgt ze muziekonderricht. Op elfjarige leeftijd wint ze de erg populaire televisiewedstrijd 'Les Jeunes solistes', waardoor ze volop in de schijnwerpers komt te staan. Ze wint verscheidene andere wedstrijden en geeft als soliste een hele reeks concerten met orkest. Vervolgens behaalt ze het diploma piano, studeert ze orgel en ruilt ze de school in voor het conservatorium van Luik. Daar behaalt ze eerste prijzen dwarsfluit, notenleer en kamermuziek, waarna ze zich van 1984 tot 1988 vervolmaakt aan het conservatorium van Brussel. Ze ontmoet Julos Beaucarne, die haar introduceert in het milieu van het Franse chanson en de variété. Line Adam treedt op in concertzalen als L’Olympia en legt contact met muzikanten uit de wereld van de jazz, de rock en de wereldmuziek. Door met hen te improviseren, laat Line Adam met gemak de klassieke stijl uit haar studiejaren achter zich. Op zestienjarige leeftijd raakt Line Adam gepassioneerd door harmonie en compositie, voornamelijk voor orkest. Naast haar carrière als fluitist en pianist studeert ze orkestdirectie en wordt ze steeds actiever als componist en arrangeur. Ze voelt zich aangetrokken tot de filmmuziek, een repertoire waar orkestcomposities een belangrijke plaats innemen. Vandaag is Line Adam de auteur van filmmuziek voor televisiezenders als Arte, France 2, France 3 en de TSR. Haar catalogus telt ongeveer 900 werken: solowerk, kamermuziek en symfonische composities. Ze heeft verscheidene cd's op haar naam (Northern Flute, Sculptures..). Haar parcours wordt in 2009 bekroond met de uitgave van 'Belgique/Belgïe' bij Cézame (verdeeld door Harmonia Mundi).

Op de website van Line Adam en kan je fragmenten van de nieuwe CD beluisteren: www.omp-studios.be

Dorsey Dunn (Los Angeles) werkt met klank, tekst en beeld. A Sensation of Movement is een lange 'gang' van klank die de lege ruimte breekt, een exploratie van ruimtelijkheid en tijd in een klankcontext. Wat we horen is een bewegende environmental soundscape, een mix van stedelijke en natuurlijke klanken.



Tijd en plaats van het gebeuren :

Performance Dorsey Dunn
Donderdag 19 november 2009 om 20.30 u
Q-O2 werkplaats
Washuisstraat 28
1000 Brussel

Meer info : www.q-o2.be en www.dorseydunn.com

Leonard Bernstein schreef zijn Divertimento ter gelegenheid van de honderdste verjaardag van het Boston Symphony Orchestra. Uit het werk blijkt zijn liefde voor Boston, de stad waar hij opgroeide. Het zit boordevol zinspelingen aan werken die het beroemde orkest tijdens Bernsteins jeugd speelde, zoals Strauss' Till Eulenspiegel of Stravinsky's Pétrouchka. De compositie is opgebouwd rond de noten B (si) en C (do), die staan voor Boston en Centennial (eeuwfeest). Als dirigent kende Bernstein heel wat muzikanten van het orkest persoonlijk, zodat hij de muziek kon schrijven met hen in zijn gedachten. Net als Bernstein is Peter Maxwell Davies, die dit seizoen zijn 75e verjaardag viert, componist én dirigent. Naast Bernsteins Divertimento dirigeert hij zijn eigen vijfde symfonie en de Belgische creatie van een nieuw vioolconcerto.

Ken je het symfonisch werk van Sir Peter Maxwell Davies? Vrijwel alles wat deze grand old man van de Britse muziekscène op papier zet, draagt de belofte tot succulent luisterplezier in zich. Hij mag een simpele drieklank schrijven, dan nog zitten wij op het puntje van onze stoel. Kom dus beslist luisteren naar dit concert, dat hij bovendien zelf dirigeert.
deFilharmonie rolt de rode loper uit voor de vijfenzeventigjarige 'Sir Max' en zijn nieuwste Vioolconcerto, met daaraan vastgekleefd sterviolist Daniel Hope. De componist dirigeert ook zijn Vijfde Symfonie, een eclectisch orkestwerk waarin hij put uit eigen partituren, twee gregoriaanse hymnen en muziek van Jean Sibelius. Het eiland Hoy, een van de Orkney Islands ten noordoosten van Schotland waar Davies sinds 1971 woont, inspireerde hem tot 'An Orkney wedding, with sunrise'. Daarnaast brengt Davies ook een hommage aan zijn geliefkoosde muziek: Bernsteins Divertimento. Een eerbetoon van de maestro aan Elizabethaanse renaissance, Strauss- achtige grandeur, Tsjaikovskiaanse lyriek, Beethoveniaanse tragiek, samba- en salsaritmes, Schönbergreeksen en Amerikaanse fanfaremuziek.

Programma :

• Leonard Bernstein, Divertimento
• Peter Maxwell Davies, Vioolconcerto nr. 2, 'Fiddler on the shore' (Belgische creatie)
• Peter Maxwell Davies, Symfonie nr. 5
• Peter Maxwell Davies, An Orkney wedding, with sunrise

Tijd en plaats van het gebeuren :

deFilharmonie : Bernstein, Peter Maxwell Davies
Vrijdag 20 november 2009 om 20.00 u (Inleiding Stephan Weytjens om 19.15 u )
deSingel - Blauwe zaal
Desguinlei 25
2018 Antwerpen

Meer info : www.desingel.be
------------------------
Zaterdag 21 november 2009 om 20.00 u
Concertgebouw Brugge
't Zand 34
8000 Brugge

Meer info : www.concertgebouw.be en www.defilharmonie.be

Extra :
Leonard Bernstein : www.leonardbernstein.com
Sir Peter Maxwell Davies op en.wikipedia.org en www.boosey.com

Elders op Oorgetuige :
The Medium : intiem muziektheater van Peter Maxwell Davies in de Leuvense Begijnhofkerk, 8/10/2009

Deze week strijdt een Canadese delegatie neer in Zaal Parnassus in Gent. De Rode Pomp heeft jarenlang een mooie band gehad met Piotr Grella-Mozejko, voorzitter van de componistenbond van Edmonton in Canada: hij heeft ervoor gezorgd dat ginds Vlaamse levende componisten aan bod kwamen, en De Rode Pomp deed hier hetzelfde, bijvoorbeeld met een volledig concert door het Ensemble van De Rode Pomp gewijd aan het Canadees Edmontees werk.

Woensdag 18 november krijgt De Rode Pomp Piotr over de vloer in Parnassus, met zijn Ensemble Mujirushi, met een zeer divers programma. Ze zijn op tournee in Europa, op eigen risico, temidden van een dolle economische crisis die langzaam maar zeker de openbare budgetten voor cultuur aantast, de sponsors op verkeerde gedachten brengt, en de mensen op zichzelf doet terugvallen. Het wordt een heel boeiende avond, met nieuwe toegankelijke muziek, dans en projectie, recht uit Edmonton en omstreken !

Programma :

• Sonya Rusche, if it's worth doing, it's worth overdoing; ensemble
• Georges Aperghis, Récitation 10; mezzo [no dancer]
• Earle Brown, November '52; ensemble
• Udo Kasemets, Timepiece for a Solo Performer; dancer, piano
• Jan Vandenheede, Struktur I; dancer [electroacoustic music]
• Piotr Grella-Mozejko, [new work]; voice and electronics or violin and electronics
• Georges Aperghis, Récitation 9; mezzo [no dancer]
• Georges Vantongerloo, Fonction de formes: ensemble
• Dan Albertson, For all of the books in...; electric violin [no dancer]
• Earle Brown, December '52; ensemble
• Aris Carastathis, Full of Stars, dancer [electroacoustic music]
• Henri Chopin, Typewriter Poem; dancer, voices
• Piotr Grella-Mozejko, music for nobody; electric violin, CD
• Randy Raine-Reusch, One (Infinity); ensemble

Ensemble Mujirushi @ Parnassus
Woensdag 18 november 2009 om 20.00 u
Zaal Parnassus
Oude Houtlei 124
9000 Gent

Meer info : www.rodepomp.be en mujirushi.tonusvivus.com

Extra :
Georges Aperghis : www.aperghis.com
Interview met Georges Aperghis door Frank Madlener (Parijs, 24 november 2000) en Aperghis, Portret (2005) op www.arsmusica.be
Georges Aperghis op UbuWeb Sound
Earle Brown : www.earle-brown.org en en.wikipedia.org
Udo Kasemets op en.wikipedia.org en www.thecanadianencyclopedia.com
Jan Vandenheede op www.matrix-new-music.be
Piotr Grella-Mozejko op www.musiccentre.ca
Aris Carastathis op www.musiccentre.ca
Henri Chopin op fr.wikipedia.org, UbuWeb Sound, UbuWeb Film en YouTube
Randy Raine-Reusch op www.asza.com

Het British Empire bracht een aantal grote figuren voort die een onuitwisbare stempel drukten op de 20ste-eeuwse symfonische muziek. Het oeuvre voor cello van Benjamin Britten is klein maar van een uitzonderlijke kwaliteit. Getuige hiervan de 'Symfonie voor cello en orkest' die hij schreef voor Rostropovitsj. Topcellist Pieter Wispelwey treedt in diens voetsporen en vertolkt glansrijk de hoofdrol in dit hartstochtelijk werk. Edward Elgar werd op slag beroemd na het schrijven van zijn Enigma Variations, waarin hij enkele kennissen in raadselachtige variaties portretteerde. De negende variatie, Nimrod, is een gepassioneerde verzuchting die recht naar de keel grijpt. Dvorák geeft met zijn Suite in A de aanzet tot dit programma, muziek waarin hij overvloedig Amerikaanse invloeden verwerkt. Voor dit concert wist het Symfonieorkest Vlaanderen Seikyo Kim te engageren, een van Japans meest vooraanstaande jonge dirigenten. Luisterplezier gegarandeerd dus!

Benjamin Britten (1913- 1976) is een buitenbeentje in de muziekgeschiedenis. Terwijl het Europese vasteland verslingerd was aan modernistische avant-garde en allerhande klankexperimenten, sloeg deze Brit heel eigenwijs zijn eigen weg in. Dat hij bovendien beschouwd mag worden als de laatst, écht grote operacomponist in een periode waarin dat genre synoniem was gaan staan met oubollig sentiment, maakt hem zo mogelijk nog excentrieker. Neem daarbij zijn toegankelijke en meeslepende muziekstijl en je begrijpt dat Britten wel eens beschouwd wordt als het kneusje van het Europese modernisme. Toch creëerde hij een rijkelijk geschakeerd oeuvre, dat - of het nu gaat om opera, liederen, koor-, kamer-, piano- of orkestmuziek - excelleert in muzikale diepgang en zeggingskracht.

Programma :

• Antonin Dvorak, Orkestsuite, op. 98b
• Benjamin Britten, Cello Symphony, op. 68
• Edward Elgar, Variaties op een origineel thema "Enigma", op. 36

Tijd en plaats van het gebeuren :

Symfonieorkest Vlaanderen : Enigma Variations
Donderdag 19 november 2009 om 20.00 u
Bozar - Henry Le Boeufzaal
Ravensteinstraat 23
1000 Brussel

Meer info : www.bozar.be
------------------------
Dinsdag 24 november 2009 om 20.00 u
Concertgebouw Brugge
't Zand 34
8000 Brugge

Meer info : www.concertgebouw.be
------------------------
Zaterdag 28 november 2009 om 20.00 u (Inleiding om 19.15 u )
Muziekcentrum De Bijloke
Bijlokekaai 7
9000 Gent

Meer info : www.debijloke.be
------------------------
Zondag 29 november 2009 om 15.00 u
deSingel - Blauwe zaal
Desguinlei 25
2018 Antwerpen

Meer info : www.desingel.be en www.symfonieorkest.be

Extra :
Benjamin Britten op www.brittenpears.org, en.wikipedia.org en www.boosey.com
Benjamin Britten (1913 - 1976): Persoonlijkheid onder invloeden op www.musicalifeiten.nl

Op dinsdag 24 november om 20u gaat 'Modes Of Interference', de nieuwste productie van het elektrisch gitaarkwartet ZWERM, in première in het Concertgebouw Brugge. In 'Modes Of Interference' ontleed ZWERM de iconografische waarde van de elektrische gitaar. De "typische" aspecten van dit instrument, zoals feedback en het gebruik van effecten, vormen het uitgangspunt voor nieuwe en avontuurlijke verkenningen in relatie tot live-electronics.

De elektrische gitaar is in de tweede helft van de 20e eeuw snel uitgegroeid tot hét instrument van low culture en underground music. Weinig instrumenten kregen zoveel symboliek toegekend, weinig instrumenten lopen tegelijkertijd zozeer het gevaar in deze symboliek verstrikt te raken en een karikatuur van zichzelf te worden. Modes of Interference is een programma waarin de icoonfunctie van de gitaar wordt ontleed en de karakteristieken van de elektrische gitaar het uitgangspunt vormen voor nieuwe experimenten met live-electronics. Het elektrische-gitaarkwartet Zwerm brengt maar liefst drie creaties, waaronder die van de performanceversie van Modes of Interference III, waarin Agostino Di Scipio de interactie tussen uitvoerder, instrument, elektronica en omgeving onderzoekt.

Agostino di Scipio (1962) is een Italiaanse componist van electro-akoestische muziek, klankinstallaties en werken voor instrumenten en interaktieve electronica. In zijn recentste stukken, waaronder Modes Of Interference III, onderzoekt hij de "man-machine-environment feedback loop" (de interactie tussen uitvoerder, instrument, electronica en de omgevingsakoestiek). Zwerm brengt de première van de "performance - versie" van MOIII.

7X7 van de Oostenrijkse componist Karlheinz Essl (1960) is een muzikale mobiel voor instrumentale kwartetten opgedragen aan ZWERM. 7X7 gebruikt spatialisatie en meer conventionele hedendaagse elektrische gitaartechnieken zoals ebow, tapping, bottleneck en volumepedaal. De partituur bestaat uit een ganzenbord waarop het muzikale materiaal gevold wordt. De jonge Gentse artiest Jasper Braet werkte een visualisatie uit van de muzikale instructies voor de muzikanten en het publiek. 

De componist/gitarist Mario Del Nunzio (1983) afkomstig uit het bruisende underground circuit van Sao Paulo kent als geen ander de mogelijkheden van de elektrische gitaar. Het gebruik van elektronica en onconventionele speeltechnieken voor handen en voeten vormen de leidraad door het werk van deze jonge Braziliaanse componist. In zijn nieuwste werk 27s(pNM) daagt hij de muzikanten van ZWERM uit tot een ware uitputtingslag waarbij de verschillende ledematen totaal onafhanklijk van elkaar genoteerd zijn. Dit leidt tot momenten waarbij 16 (4x4) lagen vertolkt zullen worden.

Het nieuwe werk voor 4 elektrische gitaren en live-electronics Infiltrationen van Stefan Prins, bouwt verder op de deconstructie van de "typische" gitaargestiek zoals die reeds te vinden is in "Not I", zijn werk voor elektrische gitaar en live-electronics (2007). De deconstructie wordt in dit nieuwe werk, in navolging van gitaar-pioniers als Keith Rowe en Fred Frith, nog verder doorgetrokken: de e-gitaren worden als een horizontaal liggend open circuit van 6 snaren beschouwd ("tabletop guitar"), dat een directe vertaling naar klank mogelijk maakt van de manipulaties door de muzikant, met (al dan niet ge-automatiseerd) huis-, tuin- en keukenmateriaal. De live-electronics hebben dan weer tot doel deze link tussen actie en klankresultaat in verschillende gradaties te verstoren. Vast staat dat dit stuk op zoek zal gaan naar een dynamische & veellagige klankwereld met duidelijke linken naar de "noise music" uit de jaren '70 - '80.

Programma :

• Agostino Di Scipio (1962), Modes of Interference III (creatie van de 'performanceversie')
• Karlheinz Essl (1960), 7x7
• Mario del Nunzio (1983), Wereldcreatie
• Stefan Prins (1979), Wereldcreatie

Als voorbereiding op het concert van 24 november leidt gitarist Tom Pauwels samen met Toon Callier en Matthias Koole van ZWERM leidt gitarist Tom Pauwels (onder meer Champ d'Action en Ictus) ons in de klankwereld van de elektrische gitaar in. Een zoektocht naar de onvermoede mogelijkheden van het hipste instrument op aarde.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Tom Pauwels, Toon Callier en Matthias Koole : de elektrische gitaar in de nieuwe muziek (lezing)
Woensdag 18 november 2009 om 20.00 u
-----------------------
Zwerm : Modes of Interference
Dinsdag 24 november 2009 om 20.00 u (Inleiding door Maarten Beirens)
Concertgebouw Brugge
't Zand 34
8000 Brugge

Meer info : www.concertgebouw.be en www.zwerm.be

Extra :
Agostino di Scipio : www.arsmusica.be (bio)
Karlheinz Essl : www.essl.at
Mario Del Nunzio : www.myspace.com/mariodelnunzio
Stefan Prins : www.stefanprins.be

Joseph Haydn schreef zijn Londense symfonieën tussen twee bezoeken aan Londen in 1791 en 1795. Met deze reeks boekte de componist niet alleen de grootste successen van zijn carrière, ook op economisch vlak ging het hem nooit zo voor de wind. In deze periode schreef hij zijn 39ste trio voor viool, cello en piano, beter bekend als het 'Zigeunertrio'. Deze naam ontleent het trio aan het rondodeel 'all' Ongharese'. Het was de eerste compositie uit de 18de eeuw die zo goed de zigeunerstijl wist te treffen, zoals die eind 19de eeuw een typisch idioom zou worden in de composities van Brahms en Liszt. Het Wiener Klaviertrio werd in januari 2009 nog gelauwerd met een Gramophone Editor's Choice voor haar opname van de pianotrio's van Tsjaikovski en Smetana. Met het Zigeunertrio van Haydn, de passionele, donkerromantische parel van Robert Schumann en het diep lyrische werk van Alfred Schnittke brengen de drie Oostenrijkers een bloemlezing van meesterwerken voor pianotrio.

Alfred Schnittke (1934 - 1998) is een van de belangrijkste Russische componisten na Sjostakovitsj. Net als andere Sovjet-componisten van zijn generatie zoals Edison Denisov en Sofia Gubaidulina begint Schnittke in het Westen steeds meer aandacht en bewondering te krijgen, en dat niet alleen bij muziekspecialisten.
Schnittke is een componist die niet in één vakje is onder te brengen: hij vermengde verschillende stijlen, technieken en gedachtegangen uit de (westerse) muziekgeschiedenis om zo tot een heel eigen klank te komen.

Met Schnittke's originele geest en de beperkingen van de Sovjet culturele politiek, is het geen wonder dat daaruit botsingen ontstonden. Lange tijd werd zijn kunst door de autoriteiten beschouwd als gekunsteld, experimenteel en sterk leunend op West Europees avant-gardisme. Zijn composities werden ongeschikt geacht om de Sovjet Unie te vertegenwoordigen in het buitenland. En omdat hij geen concessies wilde doen, werd het hem lange tijd verboden het land te verlaten.
Toch begon Schnittke's roem in het buitenland. De nieuwsgierigheid naar deze onbekende Sovjet componist werd gewekt door uitvoering van zijn werken op internationale festivals vanaf 1966. Schnittke's muzikale taal wordt overal ter wereld begrepen doordat er emoties in doorklinken.

Zijn muziek is expressief, suggestief en associatief. Schnittke nam al vrij snel afstand van diverse richtingen binnen de avant-garde in die tijd. Hij zocht naar een manier om zijn muziek een rijkere associatieve inhoud te kunnen geven. In 1968 formuleerde Schnittke zijn concept van het 'polystylisme', een compositiestijl met verschillende lagen, een dialoog met het muzikale verleden. Bepalend voor de muziek van Schnittke is dat de muziek van het verleden, geciteerd of verwerkt in veel van zijn werken, steeds wordt gecombineerd met de muzikale taal van het heden. Het was even een schok dat Schnittke afscheid nam van het strenge avant gardisme, maar het paste bij de geest van de tijd, vermoeidheid en ontgoocheling over seriële muziek en complexiteit, en ook passend in de nieuwe eenvoud. Tegelijkertijd bezorgde het Schnittke een grote schare nieuwe aanhangers en sindsdien is zijn muziek steeds populairder geworden.

Programma :

• J. Haydn (1732-1809), Trio voor viool, cello en piano nr. 1 in G, Hob. XV.25 'Zigeunertrio'
• A. Schnittke (1934-1998), Trio voor viool, cello en piano (1992)
• R. Schumann (1810-1856), Trio voor viool, cello en piano in d, opus 63

Tijd en plaats van het gebeuren :

Wiener Klaviertrio : Haydn, Schnittke, Schumann
Woensdag 18 november 2009 om 20.15 u
Handelsbeurs
Kouter 29
9000 Gent

Meer info : www.handelsbeurs.be en www.viennapianotrio.com

Extra :
Alfred Schnittke : www.schnittke.de
Alfred Schnittke op www.componisten.net, www.arsmusica.be en www.boosey.com
Alfred Schnittke (1934 - 1998): Meer dan een polystilistisch kameleon, Jan de Kruijff op www.musicalifeiten.nl

Elders op Oorgetuige :
Vlaams Radio Koor brengt liturgisch programma rond Schnittke, 15/01/2007

Het zijn nog net niet de donkerste dagen van het jaar, maar het scheelt niet veel. Deze maand gooit Logos zich volop in een obscuur, maar niettemin veelzijdig thema: Darkness. De robots van het <M&M> Orkest hebben niet voor niets programmeerbare, door midi-commando's aangestuurde lichtjes en die worden volop gebruikt in het werk van Yvan Vander Sanden, Sebastian Bradt, Moniek Darge en Kristof Lauwers, dat alles olv. Godfried-Willem Raes.


November is een maand die tot de verbeelding blijft spreken van vele artiesten: de eerste echt duistere dagen, de voorbode van de winter, de inkapseling van het sociale leven van alledag,...het is vaak een maand die romantische ziele(pote)n tot zelfreflectie aanzet. Bij Logos gaat het dagelijks werk echter onophoudelijk door, en duisternis of niet, er staat altijd weer vers materiaal voor het trouwe publiek klaar. Ook deze maand weer geven de medewerkers het beste van zichzelf, en dat doen ze zonder de obscurantistische toer op te gaan.

Er zal in deze editie extra aandacht zijn voor de facetten van licht en duister in de zaal, niet in het minst door hetgeen kan worden aangevangen met het '<M&M> Lichtorgel'. Dat is een soort 'nevenorkest' dat samengesteld is uit alle lampjes, spots, LED's en zwaailichten waar het gros van de robots mee zijn uitgerust. Die zijn stuk voor stuk programmeerbaar en kunnen synchroon met het ritme van de muziek meeknipperen. Sebastian Bradt demonstreert dit bijvoorbeeld in een orkestratie van Black Milk (Massive Attack) en een nieuw eigen stuk, naast bijdragen van de overige Logos medewerkers: Yvan Vander Sanden, Moniek Darge, Kristof Lauwers, Troy Rogers, Xavier Verhelst, Marian Deschryver en Zam Ebalé, dat alles olv. Godfried-Willem Raes.

Logos heeft sinds kort ook een stagiair uit de Verenigde Staten: Troy Rogers is componist en ontwerper van muziekinstrumenten. Hij studeerde bij Scott L. Miller aan St. Cloud State University in Minnesota. Later ging hij zich aan de University of Oregon vervolmaken bij Jeffrey Stolet en David Crumb, bij wie hij het Intermedia Music Technology Program volgde. Nadien volgde bij aan de Simon Fraser University's Sonic Research Studio cursussen in acoustic ecology en soundscaping bij Barry Truax. Troy's betrokkenheid bij het maken van robots begon met 'PercusBot', een automaat die trommels en klokken kan aanslaan en die hij ontwierp als een deel van zijn afstudeerprojekt.

Hij ontving een Fulbright Scholarship om onderzoek te verrichten bij Logos in het kader van een onderzoeksprojekt dat uit drie componenten bestaat: 1) componeerwerk voor de <M&M> robots, 2) leertijd inzake het maken van nieuwe instrumenten en 3) het ontwerp maken van een zingende / sprekende robot. Hij is tevens, in samenwerking met  Steven Kemper en Scott Barton, mede-oprichter van Expressive Machines Musical Instruments (EMMI, www.expressivemachines.org), een groep componisten die zich toelegt op het construeren van muzikale robots.

Tijd en plaats van het gebeuren :

M&M : Darkness
Woensdag 18 november 2009 om 20.00 u
Logos Tetraëder
Bomastraat 26-28
9000 Gent

Meer info : www.logosfoundation.org

Spectra betrekt al jaren actief jongeren bij de activiteiten van het ensemble. Voor het seizoen 2007/2008 werd door ComAV - het Componisten Archipel Vlaanderen - een opmerkelijk project uitgewerkt waar Spectra enthousiast in mee stapte. Dat resulteerde in een project-concert met nieuwe vingerafdrukcomposities van een 60-tal Vlaamse componisten. Spectra treedt aan in alle mogelijke variaties van de standaardbezetting (fluit, klarinet, viool, altviool, cello, piano, percussie).

Dit ComAV Spectrum concert biedt een kaleidoscopisch programma aan met vingerafdrukcomposities van een 60-tal componisten. De deelnemende componisten vormen een dwarsdoorsnede van componerend Vlaanderen, behoren tot alle leeftijdscategorieën en hebben voor deze gelegenheid een kernachtige vingerafdrukcompositie geschreven. Wie er tijdens het creatieconcert op 1 december 2007 niet kon bij zijn ( het concert was toen trouwens uitverkocht), rept zich woensdagavond naar de Izegemse muziekacademie, waar dit concert hernomen wordt.

Tijd en plaatsvan het gebeuren :

ComAV Spectrum Concert
Woensdag 18 november 2009 om 20.00 u
S.A.M.W. Izegem
Kruisstraat 13
8870 Izegem

Meer info : www.samw-izegem.be, www.spectraensemble.com en www.comav.be

Elders op Oorgetuige :
Vingerafdrukken van 60 Vlaamse componisten, 29/11/2007

Het Centre de Recherches et de Formation Musicales de Wallonie (CRFMW) organiseert van 19 tot 21 november de 11de editie van het festival IMAGES SONORES in de voormalige Saint-André kerk te Luik.
Sinds zijn oprichting in 1999 kiest het festival voor live elektronische muziek van het CRFMW ervoor om welbepaalde aspecten van de hedendaagse muziekcreatie te belichten: gemengde werken (waar akoestische instrumenten en elektronische klanken elkaar vinden) en werken waar klanksignalen live worden bewerkt. Het festival IMAGES SONORES geeft in de loop van drie avonden carte blanche aan het Conservatoire royale de Liège, laat composities horen die in de studio's van het CRFMW tot stand kwamen, en presenteert werken uit de internationale muziekscène.

Het CRFMW werd in 1970 opgericht op initiatief van Henri Pousseur en Pierre Bartholomée en staat vandaag onder leiding van Marie-Isabelle Collart en Arne Deforce (artistiek raadgever). Het CRFMW speelde een pioniersrol in de realisatie en de verspreiding van de elektronische muziek, en in het bijzonder van de gemengde muziek. Het centrum ontwikkelde deze specifieke traditie door lange tijd samen te werken met een reeks ensembles en vertolkers. Omdat het evolueert op het ritme van de technologische veranderingen, kan het centrum de meest recente uitrusting aanbieden, evenals de technische assistentie van zijn medewerkers Jean-Marc Sullon en Patrick Delges. In dit laboratorium voor experimenten en ontmoetingen ontluikt gemengde muziek en ontstaan samenwerkingen met artiesten of ensembles uit de Franse Gemeenschap, de Vlaamse Gemeenschap of het buitenland. Het centrum verleent ook zijn medewerking aan een reeks pedagogische initiatieven: de klassen compositie, gemengde muziek, analyse en kamermuziek van het conservatorium van Luik, de Société Belge d'Analyse Musicales, en de compositieklas van het conservatorium van Maastricht.

De editie 2009 staat voor een uiterst verscheiden programma. Donderdag 19 november: het ensemble ON onder leiding van Gilles Gobert met sopranen Marie de Roy en Angéline Le Ray in de werken van Gobert, Leroux en Yeznikian. Op vrijdag 20 november: een hommage aan Henri Pousseur in het gezelschap van de artiesten Marianne Pousseur (stem), Jean-Pierre Peuvion (klarinet), Michel Massot (tuba), François Deppe (cello), Brigitte Foccroulle (klavier) en Gerrit Nulens (percussie) onder leiding van Georges-Elie Octors. En tot slot op zaterdag 21 november: carte blanche aan het conservatorium van Luik met de compositieklas van Michel Fourgon, de klas gemengde compositie van Gilles Gobert en de celloklas van Jean-Pol Zanutel; met de cellisten Sarah Wéry, Shirley Kessous, Eve Jacobs, Eugénie Defraigne, Jean-Pol Zanutel en de klavecinisten Loreline De Cat en Kimiko Nishi. Jonge vertolkers en componisten worden bijgestaan door hun docenten bij het brengen van een uiterst eclectisch programma, waar de meest diverse persoonlijkheden zorgen voor rijke kleurschakeringen.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Festival Images Sonores 11
Van donderdag 19 t.e. m zaterdag 21 november 2009
Voormalige Saint-André kerk - Luik

Het volledige programma en alle verdere info vind je op www.crfmw.be

NEXT is hét hedendaagse kunstenfestival voor Kortrijk, Doornik en de Eurometropool Rijsel. Vijf Vlaamse, Waalse en Franse kunst- en cultuurhuizen bundelen hun krachten voor een internationaal multidisciplinair programma.

De tweede editie van NEXT biedt opnieuw een mix van podiumkunsten (dans, theater, performance), beeldcultuur (video, film, nieuwe media, beeldende kunst), muziek en alles daartussen. 9 creaties gaan in première en een aantal internationale voorstellingen worden voor het eerst in de regio gepresenteerd. Op het programma ondermeer Jan Fabre (The Orgy of Tolerance), de Amerikaanse cultband Tortoise, Meg Stuart (dans), Wayn Traub ('cinema-opera'), Tim Sutherland (poppenspel) en de tentoonstelling 'Fantastic Illusions' (hedendaagse kunst in België en China).

50 voorstellingen van 30 gezelschappen verspreid over de grensregio, dat is NEXT. Maar net die veelheid maakt het de toeschouwers knap lastig. Hoe kiezen tussen alle voorstellingen? Welaan: elke zaterdag van het festival is er voor € 25 een PARCOURS uitgestippeld. Een perfecte 'match' van meerdere voorstellingen, concerten, een buffet, party én gratis vervoer! Op de bus maak je tijd voor een gesprek met een artiest, of een inleiding, filmpjes, festivaltips en een drankje. Een trip vol ontdekkingen en ontmoetingen voor iedereen met zin in méér!

De tweede editie van NEXT etaleert krachtig zijn dubbele ambitie: artistieke originaliteit enten op een merkwaardige Europese regio. Een lange traditie in grensoverschrijdende samenwerking leidde in 2008 tot de start van de Eurometropool Lille, Kortrijk, Tournai. De eerste grensoverschrijdende 'Europese grootstad' met een eigen juridisch statuut. Met haar 145 gemeenten en meer dan twee miljoen inwoners vormt ze een uitgestrekt verstedelijkt geheel waar grote goesting leeft om alles dat de dagdagelijkse contacten en mobiliteit hindert te overstijgen.

Pierre Mauroy, één van de grondleggers, ziet de Eurometropool als een laboratorium en een voorbeeldregio voor Europese integratie. NEXT wil daar toe bijdragen, bescheiden. Immers, kunst brengt mensen samen, zet aan tot gesprek, communiceert. Het festival kijkt dwars doorheen de verschillen en maakt deze tot een sterkte.
Deze rode draad ontdek je in het programma van NEXT 002, dat werd opgebouwd rond parcours tussen en een wisselende focus op elk van de organiserende kunstenhuizen. Doorheen je artistieke ontdekkingstocht binnen de Eurometropool bots je op interessante, vurige en verrassende ontmoetingen met andere bezoekers.
Het zijn ook net die ontmoetingen tussen de vijf organisatoren die tot dit programma hebben geleid. Elk vanuit hun eigen artistieke visie delen ze een sterke gemeenschappelijke ambitie: deze regio opengooien voor kunstenaars die van alle kanten van de wereld komen aangewaaid. Want ook voor de kunsten, voor kunstenaars en voor het publiek wil deze Eurometropool een laboratorium zijn, een voorbeeld zelfs.

Tijd en plaats van het gebeuren :

NEXT 002 - International Arts Festival
Van vrijdag 20 november t.e.m. zaterdag 5 december 2009
Op verschillende locaties in Lille, Kortrijk, Tournai en Valenciennes

Het volledige programma en alle verdere info vind je op www.nextfestival.eu